blu-ray rip @ 23.976 fps Rip & Bewerking: Spookstah
Shutter Island
Beheers je, Teddy.
Beheers je.
Het is gewoon water.
Wel een hoop water.
Kom op.
Gaat het wel, chef? - Ja. Alleen...
Mijn maag trekt het niet.
Je bent mijn nieuwe maat. - Klopt.
Je ontmoet me niet echt op mijn best.
Hier staat niet echt Teddy Daniels, de legende.
Legende? Wat roken jullie daar in Portland?
Seattle. Ik ben van het bureau in Seattle.
Hoe lang ben je al marshal? - Vier jaar.
Dan ken je al die praatjes.
En u? Heeft u een vriendin? Getrouwd?
Geweest.
Ze is overleden.
Geeft niks.
Een brand in de flat. Ik was aan het werk.
Vier doden. De rook werd haar fataal, niet het vuur.
Belangrijk.
Waar zijn mijn sigaretten nou?
Neem er een van mij.
Ze zaten in mijn jasje, zeker weten.
Ambtenaren pikken alles.
Wat weet je over die instelling?
Psychiatrische inrichting.
Voor gestoorde criminelen.
Als ze alleen stemmen hoorden en zo zouden ze ons niet nodig hebben.
Is het daar?
Aan de andere kant heb je steile rotsen tot het water.
Alleen via de haven kom je erop...
of eraf.
Zodra u van boord bent, gaan we.
Dus doe het snel!
Waarom?
Er komt noodweer.
Nooit gezien, zo'n badge.
Onderdirecteur McPherson. Welkom op Shutter Island. We gaan naar Ashecliffe.
Nogal gespannen, uw bewakers.
Dat zijn we momenteel allemaal
DENK AAN ONS, OOK WIJ HEBBEN LIEFGEHAD EN GELACHEN
Die staat onder stroom.
Hoe weet u dat? - Ik heb dat vaker gezien.
U krijgt alle hulp die we kunnen geven.
Maar u houdt zich aan de voorschriften. Duidelijk?
Helemaal!
Dat roodstenen gebouw is afdeling A, de mannen.
Afdeling B, de vrouwen, zit links.
Afdeling C staat op de rotsen. Een fort uit de Burgeroorlog.
Voor de gevaarlijksten.
Geen toegang zonder schriftelijke toe stemming en persoonlijke begeleiding...
van mij en dr. Cawley.
Duidelijk?
U doet of gekte besmettelijk is.
U moet uw wapens inleveren.
Mr McPherson, wij zijn federale marshals.
We mogen niet ongewapend rondlopen.
Volgens penitentiair dienstvoorschrift 319...
heeft de leiding van een penitentiaire inrichting het hoogste gezag.
Heren, met uw wapens komt u er niet in.
Nu we het officiële gedeelte gehad hebben...
gaan we naar dr. Cawley.
Wanneer is die gevangene ontsnapt?
Dr. Cawley zal u verder inlichten.
Voorschrift.
Bewaarders in een psychiatrische inrichting. Raar gezicht.
Het is de enige in de VS, in de wereld zelfs.
We nemen alleen de gevaarlijkste patiënten, die niemand anders aankan.
Dr. Cawley heeft hier iets unieks neergezet.
Een kliniek voor zogezegd niet te behandelen mensen.
Legitimatie.
Uw badges.
Dr. Cawley is geraadpleegd door Scotland Yard...
MI-5, de OSS...
Waarom? - Hoe bedoelt u?
Waarom ook geheime diensten?
Dat moet u hem vragen.
Marshal Daniels.
Marshal Aule.
U kunt gaan.
Het is me een genoegen. - Hij gaf hoog over u op.
McPherson gelooft in wat we hier doen.
Wat is dat precies?
Een morele fusie tussen bewaking en zorg.
Pardon? Een wat tussen wat?
Die geven het goed weer.
Ze lieten patiënten vroeger geketend in hun eigen vuil liggen.
Hun psychose werd eruit geslagen, tot bloedens toe.
Schroeven in hun hersens.
In ijskoud water tot ze wegvielen...
of verdronken.
En nu? - Behandeling.
We proberen ze te genezen.
Lukt dat niet, dan geven we ze een zekere mate van rust.
Dit zijn allemaal geweldplegers, niet?
Ze hebben anderen iets aangedaan, soms vermoord.
In bijna alle gevallen, ja.
Dan kunnen ze van mij de pot op met hun rust.
Ik behandel, ik oordeel niet.
Die vrouwelijke gevangene...
Patiënte. - Pardon. Patiënte.
Rachel Solando...
is onlangs ontsnapt. - Gisteravond.
Tussen tien en twaalf.
Is ze gevaarlijk? - Dat kun je wel zeggen.
Ze heeft haar drie kinderen verdronken in het meer achter haar huis.
Toen ze eenmaal dood waren...
heeft ze ze binnen aan tafel gezet. Daar heeft ze gegeten.
En haar man? - Gesneuveld in Normandië.
Ze is oorlogsweduwe. Ze hongerde zichzelf uit toen ze hier kwam.
Haar kinderen waren niet dood, zei ze.
Sorry, heeft u een aspirientje? - Vaak last van hoofdpijn?
Soms. Vandaag is het meer zeeziekte. - Uitdroging.
Gaat het?
Ja, dan houden we het simpel
Rachel denkt dat haar kinderen nog leven...
en dat dit hier haar huis is.
Nee hè? - Ze ontkent dat dit een inrichting is.
Ze denkt dat wij bezorgers en postbodes zijn.
Ze houdt haar kinderen levend...
via een fictieve wereld waarin wij allemaal meespelen.
Is het terrein afgezocht?
Het hele eiland is uitgekamd. Niets.
Erger nog, hoe is ze uit haar kamer gekomen?
Hij was van buitenaf afgesloten en het raam heeft tralies.
Het is of ze verdampt is.
Ik heb haar na de groepstherapie weer ingesloten.
Bij de middernachtcontrole was ze weg.
Hoe kan het dat ze de ware situatie niet ziet?
Ze zit in een inrichting.
Dat moet toch opvallen.
Hoeveel paar schoenen krijgen ze? - Twee.
Geestelijk welzijn heb je niet in eigen hand.
Op blote voeten?
Dan kom je hier niet ver.
DE WET VAN 4 WIE IS 67?
Dat is haar handschrift. Geen idee wat de wet van 4 is.
Geen term uit uw vak? - Nee.
'Wie is 67?'
Al sla je me dood. - Dan zitten we op één lijn.
Zomaar wat gekrabbel.
Nee, Rachel is slim. Briljant zelfs.
Dit kan helpen.
Sorry, die houden wij bij ons.
En ze moest hierlangs?
De broeders kaarten hier 's avonds.
Er zaten gisteravond zeven man onderaan die trap...
te pokeren. Toch wist Rachel er langs te glippen.
Waarom...?
Hoe dan? Was ze onzichtbaar?
We willen de gegevens van de gehele medische staf...
en de bewakers van dienst.
We zullen uw verzoek bespreken.
Dit is geen verzoek.
Een gevaarlijke gevangene... - Patiënte.
Patiënte is ontsnapt. U werkt mee, anders...
Ik zal mijn best doen.
We willen het personeel spreken.
Duidelijk?
Goed, na het eten.
Voor verdere vragen kunt u terecht bij de onderdirecteur.
17 kilometer zwemmen in ijskoud water.
Sterke stroming, het was vloed.
Ze was zeker verdronken en aangespoeld.
Heeft u de grotten doorzocht?
Daar kan ze nooit komen.
De begroeiing is veel te dicht. Brandnetels, eiken, sumak.
Planten met doorns zo groot als mijn pik.
U zei het al, ze heeft geen schoenen aan.
We gaan aan de andere kant kijken.
En die toren? - Een oude vuurtoren.
Die is al doorzocht.
Zitten daar ook patiënten?
Voor waterzuivering.
Het wordt zo donker. Ik stop ermee voor vandaag.
We gaan.
Jij stond op de overloop, hè?
Ik zie iedereen die zijn kamer in- of uitgaat.
Rachel Solando.
Langs wie moet ze nog meer?
Langs mij.
Glen Miga.
Ik heb niets gezien.
Heb je daar steeds gestaan?
Ja, maar niets gezien.
Wees eens eerlijk.
Misschien even naar toilet.
Dat is verboden. Verdomme. - Eén minuutje.
Even opnieuw.
Even opnieuw. Miss Solando was teruggebracht naar haar kamer.
Weet iemand wat ze daarvoor deed?
Nou?
Iemand moet dat toch weten.
Ze was bij groepstherapie.
Heeft u iets ongewoons gezien? - Wat is ongewoon?
Pardon?
Dit is een psychiatrische inrichting voor gestoorde misdadigers.
'Gewoon' is hier schaars.
Ik zeg het anders:
Is er tijdens de groepstherapie iets gebeurd...
dat meer opviel dan...
Normaal - Precies.
Heeft ze iets gezegd in de groep?
Ze zat in over de regen.
Ze vond het eten vreselijk. Altijd klagen.
Gisteravond ook.
U was erbij. Was er ook een dokter?
Dr. Sheehan leidde het gesprek.
Ja, hij leidde de sessie.
Hij is de psychiater die toezicht houdt op Rachel
We willen met dr. Sheehan praten.
Dat zal niet gaan.
Hij is vanmorgen vertrokken.
Hij had zijn vakantie al te lang uitgesteld.
Alles is afgesloten.
Een gevaarlijke patiënte is ontsnapt.
En u laat haar behandelend arts met vakantie gaan?
Tuurlijk. Hij is arts.
Kunnen wehe'm telefonisch bereiken?
Is daar iemand?
Alle lijnen zijn dood.
Er is daar noodweer.
Waarschuw me zodra het werkt. De marshals moeten dringend bellen.
Ik moet mijn rondes doen. Ik neem thuis een glas en een sigaar...
rond negenen. U bent welkom.
Mooi. Dan kunnen we praten.
We hebben al gepraat.
Ik zit in de verkeerde dienstverlening. - Het is nogal imponerend, ja.
Het is in de Burgeroorlog gebouwd, net als gebouw C.
Hier woonde de commandant.
Na de oorlog kwam hij voor de krijgsraad.
Ik snap waarom.
Mooie muziek. Brahms?
Mahler. - Inderdaad, Marshal.
Excuses. Mijn collega dr. Jeremiah Naehring.
Kwartet voor Piano en Strijkers in a-mineur.
U drinkt?
Heeft u rye whiskey? - Mineraalwater.
U drinkt geen alcohol. Dat verbaast me nogal.
In uw vak wordt toch meestal gedronken?
Meestal wel.
En bij u?
Sorry? - In uw vak.
Psychiatrie. Ik hoor dat daar flink gezopen wordt.
Is me niet opgevallen.
Is dat ijsthee dan?
Heel goed.
Uw afweermechanismen zijn prima.
U bent vast goed in ondervragen.
Mannen als u...
zijn mijn specialiteit.
Mannen met geweld.
U beweert nogal wat. - Nee, hoor.
Ik noemde u mannen met geweld.
Ik zeg niet dat u gewelddadig bent. Dat is wat anders.
Verklaar u nader, dokter.
U heeft beiden in Europa gediend.
Dat is simpel te raden. Misschien zaten we wel aan een bureau.
Nee, dat niet.
Sinds het schoolplein bent u nooit...
een fysiek conflict uit de weg gegaan.
Omdat weglopen domweg geen optie voor u is.
Zo zijn we niet opgevoed.
'Opgevoed.'
Wie heeft u 'opgevoed', Marshal?
Wolven.
Fraaie afweermechanismen.
Gelooft u in God?
Nee, serieus.
Heeft u wel eens een dodenkamp gezien?
Zijn Engels is erg goed.
De medeklinkers zijn wat hard.
Bent u Duits?
Is legale immigratie strafbaar?
Zegt u het maar.
We willen de gegevens van Sheehan en van de rest.
Die krijgt u niet, punt uit.
We moeten ze hebben. - Uitgesloten.
Klets niet.
Wie is de baas hier?
Uw verzoek is naar onze Raad van Toezicht gegaan.
Het is afgewezen.
Zij noch u kunnen zoiets afwijzen.
We zullen u helpen met uw onderzoek.
Dit onderzoek is afgelopen. Ons rapport gaat naar...
De jongens van Hoover. - Precies.
We nemen morgen de boot.
Kom, Chuck.
Mooie avond.
U slaapt in een kamer bij de broeders.
Gaan we echt weg?
Hoezo?
Zomaar.
Ik ben nooit afgehaakt met iets.
Ze liegen ons allemaal voor.
Rachel kan niet zomaar op blote voeten uit een afgesloten cel ontsnapt zijn.
Ze heeft hulp gehad.
Wie weet zit Cawley nu wel te twijfelen in zijn landhuis.
Morgen kan hij... - Heb je gebluft?
Morgen kan ie... - Heb je gebluft?
Dat zei ik niet.
Er lagen er heel veel.
Ben je ooit nog nuchter?
Ik heb veel doden gemaakt in de oorlog.
Drink je daarom?
Ben jij hier echt?
Ze is hier nog.
Wie?
Rachel.
Ze is nooit weggegaan.
Weet je nog, van de zomer in dat huisje?
We waren zo gelukkig.
Ze is hier. Je mag niet weggaan.
Ik ga niet weg.
Ik hou zielsveel van je.
Ik ben een geraamte in een kist.
Jawel.
Word eens wakker.
Ik ga niet weg.
Jij bent er nu.
Ik ben er niet.
Dat moet je onder ogen zien.
Maar zij is er wel.
En hij ook.
Wie?
Laeddis.
Ik moet gaan.
Nee, alsjeblieft.
Ik wil je vasthouden.
Nog eventjes. Alsjeblieft.
Je moet me laten gaan.
Kan ik niet.
Te slecht weer voor een boot.
We willen met de therapiegroep praten.
U zei dat u ermee stopte.
We kunnen toch niet weg.
Kreeg Rachel nog een andere behandeling?
Weet u wat er speelt in de geestelijke gezondheidszorg?
Geen flauw idee. - Oorlog.
De oude lijn wil opereren. Psychochirurgie.
Ingrepen als transorbitale lobotomie.
Worden ze volgzaam van, zeggen sommigen.
Zombies, zeggen anderen. - En de nieuwe lijn?
Psychofarmacologie. Thorazine, net goedgekeurd.
Dat ontspant ze, temt ze.
Welke lijn volgt u?
Ik heb de radicale opvatting dat als je naar ze luistert met respect...
en begrip, je iets kunt bereiken.
Ook deze patiënten? - Zelfs deze.
Nu beginnen ze meteen met een pilletje...
en klaar is kees.
Rachel slikte diverse medicijnen tegen haar agressie.
Dat werkte slechts periodiek.
Haar barrière was dat ze haar daden niet erkende.
'Was'?
Waarom spreekt u steeds over haar in de verleden tijd?
Kijk eens naar buiten.
Waarom, denkt u?
Peter Breene: Bewerkte de verzorgster van zijn pa met glas.
Haar gezicht is blijvend verminkt.
Ik ben benieuwd.
Ze was zo lief.
Maar je zag het in haar ogen.
Ze wilde graag naakt pijpen.
Goed, Mr Breene.
Ze vroeg om een glas water.
Alleen, in de keuken? Alsof het niks is.
Hoe bedoelt u?
Het was duidelijk. Ze wilde...
dat ik hem eruit haalde. Kon ze me uitlachen.
We moeten u enkele vragen stellen.
Toen ik haar sneed, gilde ze.
Ik was bang voor haar.
Maar ze vroeg erom. - Interessant.
Maar we willen het over Rachel Solando hebben.
Ze heeft haar kinderen verdronken.
Haar eigen kinderen.
We leven in een gestoorde wereld.
Vergassen, het hele zootje.
De debielen, de moordenaars, de negers.
Je eigen kind mollen? Vergassen dat wijf.
Wilt u daarmee ophouden?
Die verpleegster... - Hou op.
Die had misschien ook kinderen.
En een man. Ze probeerden het samen te rooien.
Normaal te leven.
In uw dossier staat...
dat u haar gezicht hebt opengereten.
Proficiat. Nooit meer een normaal leven voor haar.
Weet u waar ze bang voor was?
Voor u.
Hou op, alsjeblieft.
Hou op.
Kent u Andrew Laeddis?
Ik wil weg.
Ik kom hier nooit meer uit. Misschien maar beter ook.
Het klinkt raar, Miss Kearns...
Mrs Kearns. Maar u komt op mij over...
als vrij normaal, vergeleken bij de anderen.
Ik heb ook slechte dagen.
Wie niet.
Maar dan zet je nog geen bijl in je man.
Ik vind, als een man je slaat...
en er verder op los neukt, en als niemand je dan helpt...
dan mag je best een bijl in hem zetten.
U kunt beter hier blijven.
Wat moet ik in de buitenwereld?
Die ken ik niet meer.
Er schijnen bommen te zijn die hele steden in de as leggen.
En dingen die tv's heten. Stemmen...
en hoofden uit een kastje.
Ik hoor al genoeg stemmen.
Wat weet u van Rachel?
Niet veel. Ze is erg op zichzelf.
Ze dacht dat haar kinderen nog leefden.
En dat ze nog in de Berkshires woonde...
en dat wij allemaal haar buren waren.
Melkboeren, postbodes. - Bezorgers.
Was dr. Sheehan er?
Hij had het over woede.
Wat vind je van hem?
Wat is het voor man?
Hij is best aardig.
Knap, zou mijn moeder zeggen.
Maakte hij avances?
Nee, dr. Sheehan deugt.
Mag ik een glaasje water?
Zeker.
Dank u, Marshal.
Nog een vraag, Mrs Kearns.
Kende u de patiënt Andrew Laeddis?
Nooit van gehoord.
Ze is gecoacht.
Ze zei praktisch hetzelfde als Cawley en die verpleegster.
Wie is Andrew Laeddis?
U vroeg elke patiënt naar hem. Wie is het?
Verdomme, chef. Ik ben uw maat. - We kennen eIkaar net.
Jij bent al lang diender. Je toekomst is belangrijk.
Wat ik doe...
is niet volgens het boekje.
Wat kan mij dat schelen. Ik wil gewoon weten hoe het zit.
Toen deze zaak binnenkwam...
wilde ik hem per se doen. Snap je?
Waarom?
Andrew Laeddis...
deed het onderhoud in de flat waar mijn vrouw en ik woonden.
Hij was ook pyromaan.
Laeddis stak met een lucifer...
de brand aan die mijn vrouw doodde.
Open.
En toen?
Laeddis ontsprong de dans en verdween.
Een jaar geleden staat hij in de krant.
Lelijke kop.
Litteken van zijn slaap tot zijn lip. Andere kleur ogen.
Zo'n kop blijft je bij.
School in de fik. Twee doden.
Opdracht van stemmen. Hij kwam in de bak...
en toen hier.
En toen? - Niks.
Hij verdween spoorloos. Niks van bekend.
Hij zit niet in B. Misschien in C. - Of hij is dood.
Net als Rachel Solando.
Genoeg plek om een lijk te verbergen.
Maar één plek waar niemand kijkt.
Toen ik voor Bridget Kearns...
water haalde, zei ze toen nog iets?
Kom op, chef.
Ze schreef het op.
WEG HIER
Naar binnen. Het lijkt hier verdomme wel Kansas.
Momentje nog. - Nee.
Pas op.
Daarheen.
Jezus nog aan toe. - Verdomme.
Alles goed met u, chef? - Ja hoor.
Als Laeddis hier is...
wat gaat u dan doen?
Ik ga hem niet vermoorden.
Ik zou hem vermoorden. Twee keer.
Toen we Dachau binnenkwamen, gaven de SS-bewakers zich over.
De commandant deed een zelfmoordpoging, maar het was...
knoeiwerk.
Hij stierf pas na een uur.
Toen ik naar buiten liep, zag ik al die lijken liggen.
Ontelbaar veel.
Onvoorstelbaar veel.
De bewakers gaven zich over. We zetten ze op een rij.
Het was geen oorlogsdaad.
Het was moord.
Ik was al dat doden zat.
Dat staat hier los van.
Wat zit er dan achter?
Na de verdwijning van Laeddis...
heb ik me verdiept in Ashecliffe.
Velen weten er meer van...
maar niemand wil iets zeggen. Het lijkt wel of ze bang zijn.
Het wordt gefinancierd met geld...
van The House Un-American Activities Committee.
En hoe pak je communisten aan op dit eiland?
Met experimenten met hun hersenen.
Dat denk ik.
Zou dat het zijn? - Niemand wil praten.
Ik heb een ex-patiënt gevonden.
George Noyce. Aardige student.
Socialist. Doet mee aan een psychisch onderzoek. Waarnaar?
Tandpasta.
Hij ziet opeens draken, wil zijn docent vermoorden.
Belandt hier.
In afdeling C.
Na een jaar mag hij weg. En wat doet hij vervolgens?
Twee weken later, in een bar...
steekt hij iemand neer.
Ontoerekeningsvatbaar, zegt zijn advocaat. Maar Noyce staat op...
en smeekt om de elektrische stoel. Vooral geen inrichting.
Hij zit levenslang in de cel in Dedham.
En u hebt hem gevonden. - Ja.
De weg kwijt.
Maar hij wist me duidelijk te maken...
dat ze daar experimenteren.
Ik weet het niet.
Moet je zo'n gek geloven? - Precies.
Gekken zijn ideaal. Niemand neemt ze serieus.
In Dachau...
zagen we wat mensen elkaar kunnen aandoen.
Daartegen hebben we oorlog gevoerd.
En nu gebeurt het hier, in ons eigen land?
Wat kom je echt doen, Ted?
Bewijs verkrijgen.
Ik ga deze inrichting ontmaskeren.
Klaar.
Wacht eens.
Je ging navraag doen over Ashecliffe...
en opeens vragen ze om een Marshal.
Ik had mazzel. Er ontsnapte een patiënt.
Ik weet niet of het mazzel is. Zo werkt het niet.
Een hek onder stroom om een waterzuivering.
Afdeling C in een oud fort?
Banden met de OSS? Geld van HUAC?
Jezus, dit riekt naar werk van de overheid.
Je bent hierheen gelokt. - Gelul!
Je deed navraag. - Gelul!
Wie zegt dat die Rachel wel bestaat?
Ze wisten niet dat ik zou komen.
Misschien trok je onderzoek hun aandacht.
En lokten ze je met een 'ontsnapping'.
Nu zitten we hier.
Marshals, bent u daar? Dit is onderdirecteur McPherson.
We zijn ontdekt.
Op een eiland word je altijd ontdekt.
Ja, u bent daar.
We gaan dit stinkeiland af, jij en ik.
Afdrogen. Dr. Cawley wil u onmiddellijk spreken.
Vlug een beetje. Dit slaat om naar een orkaan.
Uw kostuums worden gereinigd. Ze zijn morgen klaar.
Tenzij we wegspoelen.
Trouwens...
uw sigaretten zijn naar de knoppen.
Heeft u niks anders?
Iets elegants in gevangenisgrijs.
Dan liever dit.
Nogmaals: De patiënten van afdeling C moeten vastgebonden worden.
Als het gebouw onderloopt, verdrinken ze.
Zo'n vaart loopt het niet. - De kans op een overstroming...
is vrij groot.
En als de stroom uitvalt?
Er is een aggregaat. - Als die stopt, gaan de celdeuren open.
Waar kunnen ze heen?
Er gaat geen boot naar het vasteland.
Klopt. Dan zullen ze de boel hier wel gaan slopen.
Vastgebonden zullen ze verdrinken.
24 mensen. Kunt u daar mee leven?
Ik zou alle 42 mensen...
van A en B ook vastbinden.
Sorry, ik heb één vraagje. - Ogenblikje nog.
Dat briefje van Rachel Solando...
De Wet van 4. Boeiend.
U wist niet waar de tweede regel op sloeg.
'Wie is 67?' Ik weet het nog steeds niet.
Niemand hier.
Geen idee?
Echt niet?
Ik hoor u net praten over 24 patiënten in afdeling C...
en 42 patiënten in A en B.
Er zijn hier dus 66 patiënten.
Dat klopt.
Rachel bedoelde kennelijk...
dat er een 67e patiënt is.
Dat is niet zo.
Bespottelijk. Wat doen zij hier?
Ons werk.
Weet u het goede nieuws dan nog niet?
Nee, welk goede nieuws?
Rachel is gevonden.
Ze is hier.
Veilig en wel.
Geen schrammetje.
Wie zijn dit?
Wat moeten ze in mijn huis? - Politie.
Ze hebben enkele vragen voor je.
Een communistische activist...
heeft hier vlugschriften uitgedeeld.
Hier?
In deze wijk?
Ik vrees van wel.
Als we weten wat u gisteren gedaan heeft...
zou ons dat helpen.
Ontbijt gemaakt voor Jim en de kinderen.
Toen Jims lunch. Hij ging weg.
En toen de kinderen naar school gestuurd.
En daarna...
heb ik een flink eind in het meer gezwommen.
Juist.
En daarna?
Daarna...
dacht ik aan jou.
Sorry, ik weet niet wat u bedoelt.
Je weet toch hoe eenzaam ik ben?
Jij bent weg.
Je bent dood.
Elke nacht huil ik.
Hoe kan ik zo nog verder?
Rustig maar.
Het is zwaar voor je.
Het komt allemaal goed, hoor.
Ik heb je begraven.
Maar de kist was leeg.
Je lichaam werd verscheurd door de haaien.
Mijn Jim is dood. Wie ben jij, verdomme?
Wie ben jij?
Wie?
Het spijt me.
Ik dacht dat ze u zou kunnen helpen.
Ze liet steentjes over het water scheren bij de vuurtoren.
Maar hoe ze wegkwam...
U gaat naar het souterrain. Daar staan eten, water en veldbedden.
Daar bent u veilig als de orkaan komt.
Gaat het? U ziet zo bleek. - Het gaat wel Alleen...
Gaat het, chef?
Het is zo verrekte fel.
Lichtgevoelig. Hoofdpijn.
Last van migraine? - Het gaat wel weg.
Wat is er met hem? - Hier. Tegen de pijn.
Migraine. Alsof er constant aan je hoofd vol scheermesjes gerukt wordt.
Slik die pillen, Marshal. - Nee.
De pijn gaat weg.
Hij moet liggen.
Wie is dat?
Hij?
De directeur.
Let maar niet op hem.
Zo'n irritante oud-militair, zo te zien.
Zou best kunnen.
Je had me moeten redden.
Je had ons allemaal moeten redden.
Makker.
Laeddis.
Makker van me.
Zand erover, goed?
Zand erover.
Voor later.
Je zult het hard nodig hebben.
De klok tikt, vriend.
De tijd dringt.
Help even.
Krijg ik last mee.
Ik ben dood.
Ik vind het heel erg.
Waarom heb je me niet gered?
Ik heb het geprobeerd.
Echt. Maar toen ik daar kwam...
was het te laat.
Zie je?
Zijn ze niet beeldschoon?
Hoe kom je zo nat, lieverd?
Laeddis is niet dood.
Hij is niet weg.
Hij is hier nog steeds.
Ik weet het.
Ga hem zoeken, Teddy.
Ga hem zoeken en maak hem dood.
Het is goed.
Gaat het nog?
Die klote migraine.
Het aggregaat is kapot. Een gekkenhuis.
Wat nu?
Zou alles plat liggen?
Waarschijnlijk wel, ja.
De elektronische beveiliging...
van de hekken en celdeuren.
Lekker weer voor een wandeling. Naar afdeling C, bijvoorbeeld?
Wie weet zien we Andrew Laeddis.
Volgens George Noyce zaten hier de meest gevaarlijke patiënten...
waar zelfs de anderen bang voor zijn.
Zei Noyce waar ze zaten?
Nee, hij had het over...
constant gegil. Geen ramen.
Overal tralies.
Eerste keer hier?
We hebben verhalen gehoord. - Nou, het is nog veel erger.
De meesten zijn opgesloten.
Sommigen lopen nog rond.
Probeer ze niet in te sluiten.
Ze maken je gewoon af. Duidelijk?
Loop maar door.
Hij zit hier.
Laeddis.
Ik voel dat hij er is.
Jij bent hem.
Wacht.
Luister even.
Ik wil hier niet weg.
Waarom zou je?
We horen dingen over de buitenwereld.
Over testen met waterstofbommen. - Teddy, waar ben je?
Weet je hoe zo'n bom werkt?
Met waterstof? - Grapjas.
Chef.
Bommen exploderen.
Maar de waterstofbom implodeert.
Dat geeft een schok tot in de duizendste, miljoenste graad.
Snap je?
Echt? - Laat hem los.
Wat doe je?
Jezus, Teddy.
Jullie namen Billings te grazen. Zijn jullie gestoord?
Pakken, niet doden. - Hij viel aan.
Help even. Hij moet naar de ziekenzaal.
Jij niet.
Weg hier. Ik krijg op mijn donder van Cawley.
Hou me tegen. Alsjeblieft. Voor ik een moord bega.
Grijp in, voor ik weer een moord bega.
Laeddis...
Ik hoefde hier niet meer heen, zei je.
Je had het beloofd.
Je hebt gelogen.
Dat is gek.
Je stem. - Herken je die niet?
Na al onze gesprekken?
Na al die leugens van je?
Laat je gezicht zien. - Ik ben in hun macht.
Ik mag hier nooit meer weg.
Jouw kaarsje gaat uit.
Laat me je smoel zien.
Nog meer leugens? Het gaat niet om de waarheid.
De waarheid moet boven tafel
Het gaat om jou.
En om Laeddis.
Zo was het altijd al.
Je hebt mij alleen gebruikt om hier binnen te komen.
George Noyce.
Dat kan niet.
Het kan niet dat jij hier bent. - Mooi, hè?
Wie heeft dat gedaan?
Jij.
Wat klets je nou?
Al dat gelul van je. Door jou zit ik hier weer.
Hoe kwam je uit Dedham?
Ik laat dit verzorgen.
Ik kom hier nooit meer uit. Dat lukt geen tweede keer.
Hoe kom je hier?
Ze wisten het.
Snap het dan. Ze wisten precies wat je zou gaan doen.
Dit is allemaal opgezet...
voor jou. Je doet hier helemaal geen onderzoek.
Je bent zelf een gestoorde hufter.
Je vergist je.
O ja? Laten ze je hier in je eentje rondlopen?
Ik heb een maat.
Kende je hem al.
Hij is een marshal.
Je hebt nooit eerder met hem gewerkt, hè?
George, ik heb mensenkennis. Ik vertrouw die vent.
Dan hebben ze al gewonnen.
Ze gaan me naar de vuurtoren brengen.
In mijn hersenen snijden.
En dat komt allemaal..
door jou.
Ik haal je weg. Je gaat niet naar de vuurtoren.
En de waarheid vinden én Laeddis doden gaat niet.
Je zult moeten kiezen. Dat weet je toch?
Ik wil niemand doden. - Je liegt.
Ik ga hem niet doden. Ik zweer het.
Ze is dood.
Laat haar gaan.
Vertel het hem, Teddy. Vertel hem waarom.
Het moet. Je hebt geen keus.
Vertel over dat medaillon dat je me gaf. - Zeg op.
Ik zei dat mijn hart brak.
Jij vroeg waarom.
Ze maakt je gek. - Van geluk, zei ik.
Ze gaat je vermoorden.
Wil je de waarheid vinden? Laat aar dan gaan.
Kan ik niet.
Laat haar gaan. - Ik kan het niet.
Dan kom je hier nooit meer weg.
Hij zit niet op deze afdeling.
Hij is weggehaald...
hieruit.
Als hij niet in A zit...
blijft er maar één plek over.
De vuurtoren.
God sta je bij.
Het is mis. McPherson en Cawley zijn er.
Een bewaarder zou een patiënt hebben afgetuigd.
Ze zijn op weg naar boven. Wegwezen.
Gewoon doen of we hier horen.
Is er iets gebeurd? - Hoe bedoel je?
Waar was je?
Ik heb in de patiëntendossiers gesnuffeld.
Laeddis nog gevonden?
Nee. Niet gelukt. - Ik heb wel iets gevonden.
Zijn intakeformulier. Verder niks. Geen notities, verslagen, foto's.
Alleen dit. Raar. Moet je kijken.
Straks.
Wat is er?
Niks, ik kijk straks.
Ashecliffe is daar. - Daar ga ik niet heen.
Ik ga naar de vuurtoren.
Ik wil weten hoe het zit.
Daar heb je hem.
Verdomme, we zitten te zuidelijk. We moeten omkeren.
Over die rotsen gaat niet.
Misschien loopt er een pad omheen naar de vuurtoren.
Wacht nou even. Het intakeformulier...
bewijst dat er wel een 67e patiënt is.
Ik ga naar die vuurtoren. Duidelijk?
Hoe kan ik je ompraten?
Waarom zou je dat willen?
Daar nu afklauteren is praktisch zelfmoord.
Ga dan maar niet mee.
Door jou zijn we hier, baas. Nu zitten we vast...
op deze rots, op dit eiland. We kunnen alleen elkaar vertrouwen.
En jij gedraagt je als... - Als wat?
Wat doe ik?
Wat is er in die cellen gebeurd?
Hoe is het weer in Portland?
Ik kom uit Seattle.
Ik ga door.
Alleen.
Ik ga mee, chef. - Ik ga alleen, zei ik.
Goed dan.
Verdomme.
Ik kon niet verder. Het was hoog water.
Waar ben je, Chuck?
Wie ben jij?
Ik ben Teddy Daniels, van de politie.
Jij bent die marshal.
Inderdaad.
Haal je hand achter je rug vandaan.
Waarom?
Ik raak liever niet gewond.
Ik hou deze.
Als het mag.
Mij best.
Jij bent Rachel Solando.
De echte.
Heb jij je kinderen gedood?
Ik heb geen kinderen. Ik ben nooit getrouwd geweest.
Voor ik hier patiënt werd, werkte ik hier.
Als verzorgster?
Als arts, Marshal.
Ze is gek, denkt u.
En als ik dat ontken?
Zo werkt het niet, hè?
Dat is het kafkaëske ervan.
Ze zeggen dat je gek bent.
En elke tegenwerping van mijn kant bevestigt dat.
Ik kan je niet volgen.
Ben je eenmaal gek verklaard...
dan is alles wat je doet deel van die gekte.
Faire protesten zijn 'ontkenning'.
Gegronde angst is 'paranoia'.
Overlevingsinstincten zijn 'afweermechanismen'.
Je bent slimmer dan je lijkt. Niet best.
Vertel me eens:
Hoe komt het?
Ik was kritisch over al die sodium amytal..
en hallucinoge opiaten. - Psychotrope middelen.
Ook over al die ingrepen.
Ken je transorbitale lobotomie?
Ze geven je een elektroschok...
en trekken met een ijspriem via je oog...
enkele zenuwvezels eruit.
Dat maakt de patiënten volgzaam, meegaand.
Het is barbaars.
Gewetenloos.
Weet je hoe pijn het lichaam binnenkomt, Marshal?
Waar de wond zit?
Nee, de pijn wordt bepaald door de hersenen.
Net als angst, empathie, slaap, honger, woede. Alles.
Stel dat je die kunt controleren. - Bedoel je de hersenen?
Bij iemand het gevoel wegnemen voor pijn...
liefde, mededogen.
Iemand zonder geheugen die dus niets kan bekennen.
Je kunt nooit alle herinneringen weghalen. Nooit.
De Noord-Koreanen hersenspoelden Amerikaanse krijgsgevangenen.
Ze maakten van militairen verraders.
Hier creëren ze geesten die dingen doen die normale mensen...
nooit zouden doen.
Het zou jaren kosten om zoiets te bereiken.
Jaren onderzoek waar je honderden patiënten voor nodig hebt.
Over vijftig jaar zullen ze zeggen:
'Hier is het allemaal begonnen.'
De nazi's met de Joden, de Sovjets met gevangenen.
En wij...
Wij met patiënten...
op Shutter Island.
Niks daarvan.
Je begrijpt zeker wel..
dat ze je niet laten gaan.
Een marshal moeten ze laten gaan.
Ik was een psychiater van aanzien...
uit een goede familie.
Het hielp niet.
Heb jij trauma's uit het verleden?
Wat doet dat ertoe?
Door iets uit het verleden...
verklaren ze je voor gek.
Dus als ze je hier houden, zullen je vrienden en collega's zeggen:
'Logisch dat hij brak.'
'Na zo'n...'
Dat kunnen ze van iedereen zeggen.
Maar ze zullen het zeggen van jou.
En je hoofd?
Mijn hoofd? - Onlangs nog raar gedroomd?
Slaap je slecht?
Hoofdpijn?
Last van migraine.
Toch niks geslikt, hè? Ook geen aspirientje?
Aspirine?
Heb je eten en koffie van hen genuttigd?
Wel je eigen sigaretten gerookt.
Nee, niet.
Bij neuroleptica duurt het 36 tot 48 uur...
voor het werkt.
De paralyse begint...
in de vingertoppen, dan de hele hand.
Nog boze dromen gehad waarin mensen verschenen?
Wat speelt zich af in die vuurtoren?
Zeg het.
Hersenchirurgie.
Aan een zenuw trekken en kijken wat er gebeurt.
Zoals de nazi's dat ook deden.
Daar worden zombies geschapen.
Wie weet daarvan?
Op dit eiland. Wie?
Iedereen.
De zusters en broeders ook?
Dat bestaat niet. - Iedereen.
Je moet hier weg.
Ze wanen mij dood. Ze zoeken jou. Straks vinden ze mij ook.
Ik kom je weghalen.
Ik zit elke dag ergens anders.
Ik kan je hier weghalen.
Hoor je me wel?
Je kunt alleen met de boot. Die controleren ze.
Je komt hier niet weg.
Ik was met een vriend.
We zijn elkaar uit het oog verloren. Heb jij hem gezien?
Marshal...
Je hebt geen vrienden.
Hier bent u.
We vroegen ons af waar u bleef.
Ga zitten.
Lekker aan de wandel geweest?
Ik heb een beetje rondgekeken.
Genoten van het godsgeschenk?
Wat? - Het godsgeschenk.
Het geweld.
Toen ik beneden kwam en een boom in mijn woonkamer zag staan...
stak die als het ware een goddelijke hand naar me uit.
God is dol op geweld.
Nooit gemerkt.
Tuurlijk wel. Waarom zou er anders zo veel geweld zijn?
Het zit in ons. Zo zijn wij.
We voeren oorlog, verbranden offers...
en verscheuren onze medemens. Waarom?
God gaf ons geweld om te zijner ere in te zetten.
God heeft ons een morele orde gegeven.
Dit rotweer staat voor de morele orde.
Er is geen morele orde.
Het gaat hierom: Is mijn geweld jouw geweld de baas?
Ik ben niet gewelddadig. - Jawel.
Zo gewelddadig als wat.
Dat weet ik omdat ik net zo ben.
Als er ordeloosheid was en jij zou nu honger hebben...
zou je me de schedel inslaan en opvreten.
Ja toch?
Cawley vindt je ongevaarlijk. Ik weet wel beter.
Jij kent me niet. - Toch wel.
En of ik je ken.
We kennen elkaar al zo lang.
Stel dat ik je nu in je oog ga bijten...
kun je me dan afweren?
Probeer het maar.
Dat bedoel ik nou.
Waar was u?
Ik heb uw eiland bekeken.
U vertrekt, nu Rachel terecht is.
Zeker. - Kijk niet zo.
Belangrijke bespreking?
Gisteren heeft een onbekende in afdeling C...
een gevaarlijke patiënt bedwongen.
O ja?
Hij sprak lange tijd met de schizofrene George Noyce.
Lijdt die Noyce, zoals u hem noemde...
aan wanen? - Hevig.
Zo werd twee weken geleden een patiënt zo opgefokt door Noyce...
dat hij hem in elkaar sloeg.
Sigaret?
Nee, ik ben gestopt.
Neemt u de boot? - Ja, zeker.
We hebben wat we zochten.
'We', Marshal?
Weet u trouwens waar hij is?
Mijn maat. Chuck.
Welke maat? U bent alleen gekomen.
Ik heb iets waardevols opgebouwd. Zoiets wordt vaak miskend.
Men wil snel resultaat.
Mijn werk hier wordt niet begrepen, ook niet door u.
Dat ga ik niet zonder verzet opgeven.
Dat begrijp ik.
Hoe zit het nou met je maat?
Welke maat?
Op pad?
Ik ben op weg naar de boot.
Dat is de andere kant op.
Als u even wacht...
laat ik u brengen.
Wat is dit, dokter?
Een kalmerend middel. Uit voorzorg.
Voorzorg.
Wat gaat u doen? Mij ombrengen?
Is daar reden toe?
Welke reden?
Dat ik u terg? Sorry...
maar wat tergt u niet.
Opmerkingen? Woorden?
Nazi's.
Dat ook.
En herinneringen, dromen.
Wist u dat 'trauma' het Griekse woord voor wond is?
En wat is het Duitse woord voor droom? Traum.
Wonden kunnen monsters creëren, en u...
bent gewond, Marshal
Vindt u ook niet...
dat als je een monster ziet, je moet ingrijpen?
Dat is zo.
Wat doe je, schat?
Je moet naar de boot. - Nee.
Als iedereen denkt dat Chuck dood is, kunnen ze ongestoord experimenteren.
Dat kan maar op één plek.
Het wordt je dood. - Het is mijn maat.
Als ze hem daar vasthouden...
moet ik hem weghalen. Ik wil niemand meer kwijt.
Ga er niet heen, Teddy. Doe het niet.
Het spijt me, lieverd.
Hij is me dierbaar omdat jij hem gaf.
Maar eerlijk gezegd...
is het een oerlelijke das.
Blijf staan.
Ga je me doden?
Ik ga je niet doden.
Hoe kom je zo nat, lieverd?
Wat zei u? - Dat weet je donders goed.
Het geweer is ongeladen.
Ga zitten.
Droog je af. Zo vat je kou.
Heb je de bewaker erg verwond?
Ik weet niet wat u bedoelt.
Ja, die is hier. Laat dr. Sheehan hem even nakijken voor hij komt.
Dus dr. Sheehan is teruggekomen met de ochtendboot.
Niet helemaal.
Je hebt mijn mooie auto opgeblazen.
Wat vervelend.
Het wordt erger.
En de hallucinaties?
Ga weg, Teddy.
Dit eiland wordt je fataal.
Valt nog mee. - Het zal erger worden.
Dat weet ik. Dr. Solando...
zei iets over neuroleptica.
O ja? Wanneer heeft ze dat gezegd?
Ik vond haar in een grot.
Ze blijft onbereikbaar voor jullie.
Ongetwijfeld. Ze bestaat namelijk niet.
Je wanen zijn ernstiger dan ik dacht.
Je krijgt geen neuroleptica.
Je krijgt helemaal niets.
En dit dan, verdomme? - Ontwenning.
Ontwenning waarvan? Ik heb hier geen druppel gedronken.
Chloorpromazine.
Ik geef zoiets liever niet, maar in jouw geval..
Chloor wát?
Dat geven we je al 24 maanden.
Dus ik krijg al twee jaar...
stiekem spul toegediend in Boston.
Niet in Boston. Hier.
Je zit hier al twee jaar als patiënt in deze inrichting.
Na alles wat ik hier gezien heb...
wilt u me nu wijsmaken dat ik gek ben.
Weet u met wat voor mensen ik te maken heb? Ik ben marshal.
Je was vroeger marshal.
Het intakeformulier dat aantoont dat er een 67e patiënt is.
Hiermee zou je ons wel even ontmaskeren.
Gek genoeg heb je het nooit ingekeken. Lees het nu maar.
Toe maar.
'Patiënt is zeer intelligent, onderscheiden veteraan.
Aanwezig bij de bevrijding van Dachau.
Ex-marshal Neigingen tot geweld.
Toont geen spijt van zijn daad omdat hij die ontkent.
Met ingenieuze verhalen omzeilt hij de ware situatie...'
Gelul! Waar is mijn maat Chuck?
Ik doe het anders. De meisjesnaam van je vrouw was Chanal.
Niet over haar... - Het moet helaas.
Welke overeenkomst valt je op bij die namen?
Wat zie je? - Als mijn maat iets overkomen is...
Kijk, Andrew. Wat zie je?
Ze hebben dezelfde letters.
Edward Daniels en Andrew Laeddis.
Rachel Solando en Dolores Chanal. Het zijn anagrammen.
Ik trap er niet in.
Je wou de waarheid. Hier staat hij.
Jij heet Andrew Laeddis.
Jij bent de 67e patiënt, Andrew.
Lul niet.
Je bent hier al 24 maanden. Je daad was gruwelijk.
Dat kun je niet aan, dus ben je een rol gaan spelen.
Even de feiten, goed?
Je andere ik is geen moordenaar maar een held, een marshal.
Je onderzoekt een zaak.
Dus wat we je vertellen over wat je echt gedaan hebt...
kun je afdoen als leugens.
Ik ben Edward Daniels.
Dat verhaal vertel je al twee jaar. Dat ken ik.
Patiënt 67, het noodweer, Rachel Solando verdwenen.
Je dromen. Je was in Dachau, maar of je bewakers gedood hebt...
Ik zou je het liefst in je fantasiewereld laten leven.
Maar je bent gewelddadig, goed opgeleid. Onze gevaarlijkste patiënt.
Je verwondt personeel en patiënten. Onlangs viel je Noyce nog aan.
Ik heb je door.
Jij liet Noyce aftuigen. - Nee. Waarom zou ik?
Hij noemde je Laeddis.
Precies degene die jij niet wilt zijn.
Dit is je gesprek met Noyce op papier.
'Het gaat om jou. En om Laeddis. Zo was het altijd al.'
Hij heeft het over mij én Laeddis.
Toen je vroeg wie zijn gezicht had verwond, zei hij:
'Jij'.
Indirect, bedoelde hij.
Je vermoordde hem zowat.
De directeur en de Raad hebben beslist...
dat, als we je niet snel kunnen genezen...
we het geweld in je gaan wegnemen.
Dan krijg je een lobotomie.
Heb je het begrepen?
Ja, ik begrijp het.
Ik begrijp het heel goed.
Als ik jullie spelletje niet meespeel..
maakt dr. Naehring van mij ook zo'n zombie.
En mijn maat dan?
Ga je ze vertellen dat hij een afweermechanisme is?
Hallo chef.
Wat is dit, verdomme?
Werk je voor hem?
Sorry. Iemand moest bij je blijven, voor je eigen veiligheid.
Je hebt me in de gaten gehouden.
Elke minuut van de dag.
Wie ben jij?
Wie? Zeg op.
Herken je me niet, Andrew?
Ik ben al twee jaar je behandelend psychiater.
Ik ben Lester Sheehan.
Ik heb je over mijn vrouw verteld. - Weet ik.
Ik haalde je van die rots. Ik vertrouwde je.
Ik heb alles gedaan om je te vinden. - Ik weet het, chef.
De tijd dringt.
Ik heb de Raad overgehaald om het te proberen:
Het meest baanbrekende rollenspel uit de psychiatrie.
Ik dacht dat, als we je deze rol lieten spelen, je zelf zou inzien...
hoe onmogelijk dit was.
Je mocht twee dagen je gang gaan. Nou...
Waar zijn de nazi-experimenten, de satanische operatiekamers?
Andrew, luister goed.
Als dit niet lukt...
komt al ons werk hier onder vuur te liggen.
Nog even en er komt oorlog.
Alles hangt nu af van jou.
Geen stap.
Mijn naam is Edward Daniels.
Hij is geladen. Het gewicht.
Is dat echt jouw wapen?
Mijn initialen staan erop. Het deukje in de loop.
Mij flik je niks. - Schiet dan maar.
Je komt hier niet weg.
Andrew, niet doen.
Mijn wapen.
Wat heb je ermee gedaan, verdomme? - Het is een speelgoedwapen.
Wat wij zeggen, is waar.
Dolores was manisch depressief, suïcidaal.
Jij dronk, bleef weg, negeerde elk advies.
Je ging bij het meer wonen toen ze je flat in brand stak.
Je liegt. Je gaf me pillen.
Alleen maar leugens.
Je kinderen. Andrew, je kinderen.
Simon.
Henry.
Ik heb geen kinderen.
Je vrouw heeft ze in het meer verdronken.
Het meisje dat in je droom verschijnt...
elke nacht.
Ik heb geen dochter. - Zij zegt steeds...
dat je haar had moeten redden. En de anderen.
Je dochter.
Ze heette Rachel. Ontken je haar bestaan?
Ontken je dat?
Het spijt me, schat.
Je mocht hier niet komen, zei ik.
Ik zei...
dat het je fataal zou worden.
Ik ben er weer.
We pakten hem net buiten Oklahoma.
Zeker tien stops tussen hier en Tulsa.
Ik kan wel een week slapen.
Schat...
Hoe kom je zo nat?
Ik heb je gemist.
Ik wil naar huis.
Je bent thuis.
Waar zijn de kinderen?
Op school.
Het is zaterdag, lieverd.
De school is niet open.
Mijn school wel.
We zetten ze aan tafel, Andrew.
Even afdrogen en droge kleren aan.
Onze levende poppen.
Morgen gaan we picknicken met ze.
Als je ooit van me gehouden hebt, Dolores...
hou dan nu je mond.
Ik hou van je.
Laat me los.
We doen ze in bad.
Ik hou van je, schat.
Ik ook van jou. - Zo veel.
Hoor je me?
Welke Rachel?
Rachel Laeddis.
Mijn dochter.
Waarom ben je hier?
Moord op mijn vrouw.
En waarom?
Ze heeft onze kinderen vermoord.
Ik moest haar loslaten.
Wie is Teddy Daniels? - Die bestaat niet.
Rachel Solando ook niet. Verzonnen. - Waarom?
We willen het je horen zeggen.
Na haar eerste poging om mij te vermoorden...
vertelde Dolores...
dat er een insect...
in haar hoofd leefde.
Ze voelde het...
door haar hersenpan kruipen...
en aan zenuwen plukken, voor de lol.
Dat heeft ze me verteld.
Maar ik schonk er geen aandacht aan.
Ik hield zielsveel van haar.
Waarom verzon je die anderen?
Ik trek het niet dat Dolores onze kinderen vermoord heeft.
Ik heb ze gedood omdat...
zij me niet hielp.
Ik heb ze gedood.
Waar ik bang voor ben... Na die eerste doorbraak ben je teruggevallen.
Weet ik niet meer. - Dat is me bekend.
Je was terug bij af.
Als een band die zich steeds maar weer bleef afspelen.
Hopelijk zijn we nu zover dat het niet opnieuw gebeurt.
Ik moet weten of je de werkelijke situatie onderkent.
U zocht mij zelf op.
U probeerde me als enige te helpen.
Mijn naam is Andrew Laeddis.
Ik heb mijn vrouw vermoord in het voorjaar van '52.
Hoe gaat het nu?
Goed. En met jou?
Ik mag niet klagen.
Wat is onze volgende stap?
Zeg het maar.
We moeten van dit eiland af, Chuck.
Wat ze hier ook uitspoken, het deugt niet.
Ons pakken ze niet, maatje.
We zijn ze te slim af.
Nou en of.
Als je dit ziet, vraag jij je af...
Wat, chef?
Wat zou erger zijn?
Leven als een monster...
of sterven als een goed mens?
blu-ray rip @ 23.976 fps Rip & Bewerking: Spookstah